آفتابِ لیان

تفنگت را زمین بگذار

liancity — Fri, 30 Oct 2009 12:20:18 GMT

آهنگ و آواز: محمدرضا شجریان
تنظیــم: مجید درخشانی
شعــر: فریدون مشیری

حجم فایل: ۱۱.۴ مگابایت
کیفیت: 192kbps

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ از مهر تو-
ای با دوستی دشمن

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را -برادر جان-
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار...

وطن

liancity — Fri, 09 Oct 2009 08:21:18 GMT

» ترانه سرا : سیاوش کسرایی
» آهنگساز : سعید فرجپوری
» خواننده : همایون شجریان
» آلبوم : خورشید آرزو
» آهنگ : تصنیف وطن

بخش‌هایی که درون کروشه قرار گرفته‌اند، اجرا نشده‌اند.

وطن! وطن! نظر فکن به من که من
به هر کجا، غریب‌وار، که زیر آسمان دیگری غنوده‌ام
همیشه با تو بوده‌ام همیشه با تو بوده‌ام
اگر که حال پرسی‌ام تو نیک می‌شناسی‌ام
من از درون قصه‌ها و غصه‌ها برآمدم
[حکایت هزار شاه با گدا
حدیث عشق ناتمام آن شبان به دختر سیاه چشم کدخدا
ز پشت دود کشت‌های سوخته درون کومه های سیاه
ز پیش شعله‌های کوره‌ها و کارگاه
تنم ز رنج، عطر و بو گرفته است
رخم به سیلی زمانه خو گرفته است
اگر چه در نگاه اعتنای کس نبوده‌ام
یکی ز چهره‌های بی‌شمار توده‌ام]
چه غمگنانه سال‌ها که بال‌ها زدم به روی بحر بی‌کناره‌ات
که در خروش آمدی به جنب و جوش آمدی

به اوج رفت موج‌های تو
که یاد باد اوج‌های تو
[در آن میان که جز خطر نبود
مرا به تخته‌پاره‌ها نظر نبود
نبودم از کسان که رنگ و آب دل ربودشان
به گودهای هول
بسی صدف گشوده‌ام
گهر ز کام مرگ در ربوده‌ام
بدان امید تا که تو دهان و دست را رها کنی
دری ز عشق بر بهشت این زمین دل فسرده واکنی
به بند مانده‌ام شکنجه دیده‌ام
سپیده هر سپیده جان سپرده‌ام
هزار تهمت و دروغ و ناروا شنوده‌ام
اگر تو پوششی پلید یافتی
ستایش من از پلید پیرهن نبود
نه جامه، جان پاک انقلاب را ستوده‌ام]

کنون اگر که خنجری میان کتف خسته‌ام
اگر که ایستاده‌ام و یا ز پا فتاده‌ام
برای تو، به راه تو شکسته‌ام
[اگر میان سنگ‌های آسیا چو دانه‌های سوده‌ام
ولی هنوز گندمم غذا و قوت مردمم
همانم آن یگانه‌ای که بوده‌ام]

سپاه عشق در پی است، شرار و شور کار ساز با وی است
دریچه‌های قلب باز کن، سرود شب شکاف آن، ز چار سوی این جهان
کنون به گوش می‌رسد، من این سرود ناشنیده را به خون خود سروده‌ام
[نبود و بود برزگر را چه باک اگر برآید از زمین
هر آنچ او به سالیان فشانده یا نشانده است]

وطن! وطن! تو سبز جاودان بمان
که من پرنده‌ای مهاجرم
که از فراز باغ با صفای تو
به دوردست مه گرفته پر گشوده‌ام

نوای سنتور ایران خاموش شد (درگذشت پرویز مشکاتیان)

liancity — Fri, 25 Sep 2009 07:54:18 GMT

پرویز مشکاتیان آهنگساز برجسته و نوازنده سنتور چند روز پیش به علت نارسایی قلبی در منزلش درگذشت.
مشکاتیان آموزش موسیقی را در شش سالگی با پدرش، مرحوم حسن مشکاتیان که استاد سنتورنوازی و آشنا با ویولن و سه‌تار بود، آغاز کرد. وی با ادامهٔ آموختن موسیقی در طول تحصیل، در سال ۱۳۵۳ وارد دانشکده هنرهای زیبا در دانشگاه تهران شد.
وی ردیف میرزا عبدالله را نزد استاد نورعلی برومند و دکتر داریوش صفوت و مبانی موسیقی ایرانی را نزد اساتیدی چون دکتر محمدتقی مسعودیه، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و یوسف فروتن فراگرفت. او کار سنتورنوازی خود را به شیوهٔ رسمی در مرکز حفظ و اشاعه موسیقی آغاز کرد و در این زمینه بسیار موفق کار کرد و کارهای بزرگ فراوانی را در زمینهٔ آهنگسازی وسنتورنوازی به ویژه تکنوازی انجام داد.
مشکاتیان از سال ۱۳۵۶، همکاری با رادیو را زیر نظر هوشنگ ابتهاج آغاز کرد ولی پس از واقعه ۱۷شهریور ۱۳۵۷ از رادیو استعفا داد و مؤسسه چاووش را با همکاری هنرمندان گروه عارف و شیدا تشکیل داد. سپس با همکاری شهرام ناظری، تصنیف «مرا عاشق» را بر روی شعر مولانا ساخت. از سال ۱۳۵۸ تا سال ۱۳۶۷ با محمدرضا شجریان همکاری داشت که نتیجهٔ این همکاری، آثار ماندگاری چون بیداد، آستان جانان، سِرّ عشق، نوا و دستان بود.

وی با افسانه شجریان دختر محمدرضا شجریان ازدواج کرد ولی در دهه ۱۳۷۰ این پیوند به جدایی منجر شد. او همچنین کارهای بسیار پرباری با نوازندگانی چون حسین علیزاده (سرپرست گروه عارف و گروه شیدا) و محمدرضا لطفی (سرپرست گروه شیدا) دارد.

دانلود قطعه سرو آزاد با صدای استاد پرویز مشکاتیان
شعر از هوشنگ ابتهاج

قطعه سنتور "در غم" از استاد مشکاتیان
_{برداشت از وب سایت شخصی استاد}

_{شعر بی واژه}

برای دیدن عکس در سایز اصلی اینجا کلیک کنید

برای دیدن مجموعه عکس های شخصی استاد مشکاتیان
اینجا کلیک کنید

روحش شاد و یادش گرامی باد

غروب

liancity — Fri, 01 May 2009 18:15:18 GMT

غروب

غروب رنگ دلتنگی دیروز
سودای غم فردا
سرآغاز شب های بی قراری
غروب هوای رفتن است
رفتن به درون خلوت خویشتن
و کند و کاو برای بهتر بودن
غروب می نازد به چراغ هایش
به های و هوی خیابان هایش
به بی قراری گرگ و میش آسمان هایش

علی ۱۰/۲/۸۸
ساعت ۱۰ شب

بوشهر ، دوباره بوشهر

liancity — Tue, 24 Mar 2009 17:00:18 GMT

سلام دوستان.
سال نو مبارک
انشاا... سال خوب و پر برکت داشته باشید و تو این سال به بهترین آرزوهاتون برسید.
برای این پست هم یک شعر از استاد منوچهر آتشی در مورد بوشهر، دیار آب و آفتاب آماده کردم که امیدوارم خوشتون بیاد

بوشهر
بوشهرِ دیر
بوشهرِ دور
دورتر از روزهای کودکی من.

بوشهر
با کوچه های تنگِ خم اندر خم
- که آسمان
باریک و خیس و منکسر از آنها می ریزد-

و خانه ها ، به شانه آن کوچه ها
آنگونه رو به جانب هم سینه پیش داده اند
که انگار
- با آن دریچه ها و درهای بسیار-
پرگوئیِ زنانه بی پایانی را
میکبند
واگویه می کنند

            . . .
            [بوشهر!
             شبه جزیره پیر!
             پیره نهنگِ به گِل نشسته سرسخت!
             کانگونه سر، خدنگ چلّه صحرا کردی
             تا قلب پر تلاطم اقیانوس!
             بوشهر دور، دورتر از روزهای کودکی من!]

بوسه بر تیغ

liancity — Fri, 16 Jan 2009 20:50:18 GMT

خرقه بحر گنهم یا علی
رو سیهم روسیهم یا علی
من ز ازل تا ابد زان دو چشم
منتظر یک نگهم یا علی

روشن و گرم از نظر لطف توست
شامگهم صبح گهم یا علی
من ز ازل تا به ابد زان دو چشم
منتظر یک نگهم یا علی

تیغ تورا بوسه دهم
تا نکشم سر بنهم
تیغ تورا بوسه دهم
تا نکشم سر بنهم یا علی

تاج سرم خاک سر کوی توست
پادشهم پادشهم یا علی
نام تو نقش است چو بر روی من
شیفته ی روی مهم یا علی
بسته دردم به حریم و حرم
راه بده تا برهم یا علی

بوشهر نهنگ پیرن

liancity — Fri, 05 Dec 2008 07:50:18 GMT

خاک خورشید

بوشهر نهنگ پیرن خاک پاک مرد دریان
سی خومون ای خاک خورشید اول و آخر دنیان
پا می بنده بند خاکش سی غریبه و خومونی
ای تو پیر دل شکسته یاد روزای جوونی

یاد اون زمون تو دریا نعره ی دلنگ برنو
می پیچید تو ناو جنگی کی میاد به جنگ برنو
از خلیج فارس تا دریای عمان
پاینده باد و جاودان ای خاک ایران

شهر مو شعر و شعارم ای همه دار و ندارم
زاد بوم مو توئی تو خاک تو خاک مزارم

-------------------------------------------------------
نام قطعه: خاک خورشید
آلبوم: سیراف
خواننده: محسن شریفیان
آهنگساز: محسن شریفیان/ بابک شهرکی
شعر: امید غضنفر
-------------------------------------------------------

خاک خورشید

بوشهر نهنگ پیرن خاک پاک مرد دریان
سی خومون ای خاک خورشید اول و آخر دنیان
پا می بنده بند خاکش سی غریبه و خومونی
ای تو پیر دل شکسته یاد روزای جوونی یاد اون زمون تو دریا نعره ی دلنگ برنو
می پیچید تو ناو جنگی کی میاد به جنگ برنو
از خلیج فارس تا دریای عمان
پاینده باد و جاودان ای خاک ایرانشهر مو شعر و شعارم ای همه دار و ندارم
زاد بوم مو تویی تو خاک تو خاک مزارم------------------------------------------------
نام قطعه:خاک خوشید
آلبوم: سیراف
خواننده: محسن شریفیان
آهنگساز: محسن شریفیان/بابک شهرکی
شعر: امید غضنفر
------------------------------------------------

به مناسبت سومین سالکوچ استاد منوچهر آتشی

liancity — Wed, 19 Nov 2008 10:02:18 GMT

آهنگ دیگر

با صدای استاد آتشی

شعرم سرود پاک مرغان چمن نیست
تا بشکفد از لای زنبق های شاداب
یا بشکند چون ساقه های سبز و سیراب
یا چون پر فواره ریزد روی گل ها
خوشخوان باغ شعر من زاغ غریب است
نفرینی شعر خداوندان گفتار
فواره ی گل های من مار است و هر صبح
گلبرگ ها را می کند از زهر سرشار
من راندگان بارگاه شاعران را
در کلبه ی چوبین شعرم می پذیرم
افسانه می پردازم از جغد
این کوتوال قلعه ی بی برج و بارو
از کولیان خانه بر دوش کلاغان
گاهی که توفان می درد پرهایشان را
از خاک می گویم سخن ، از خار بدنام
با نیش های طعنه در جانش شکسته
از زرد می گویم سخن ، این رنگ مطرود
از گرگ این آزاده ی از بند رسته
من دیوها را می ستایم
از خوان رنگین سلیمان می گریزم
من باده می نوشم به محراب معابد
من با خدایان می ستیزم
من از بهار دیگران غمگین و از پاییزشان شاد
من با خدای دیگران در جنگ و با شیطانشان دوست
من یار آنم که زیر آسمان کس یارشان نیست
حافظ نیم تا با سرود جاودانم
خوانند یا رقصند ترکان سمرقند
ابن یمینم پنجه زن در چشم اختر
مسعود سعدم ، روزنی را آرزومندم
من آمدم تا بگذرم چون قصه ای تلخ
در خاطر هیچ آدمیزادی نمانم
اینجا نیم تا جای کس را تنگ سازم
یا چون خداوندان بی همتای گفتار
بی مایگان را از ره تاریخ رانم
سعدی بماناد
کز شعله ی نام بلندش نامها سوخت
من می روم تا شاخه ی دیگر بروید
هستی مرا این بخشش مردانه آموخت
ای نخل های سوخته در ریگزاران
حسرت میندوزید از دشنام هر باد
زیرا اگر در شعر حافظ گلنکردید
شعر من ، این ویرانه ، پرچین شما باد
ای جغد ها ، ای زاغ ها غمگین مباشید
زیرا اگر دشنام زیبایی شما را رانده از باغ
و آوازتان شوم است در شعر خدایان
من قصه پرداز نفس های سیاهم
فرخنده می دانم سرود تلختان را
من آمدم تا بگذرم ، آری چنین باد
سعدی نیم تا بال بگشایم بر آفاق
مسعود سعدم تنگ میدان و زمین گیر
انعام من کند است و زنجیر است و شلاق

پوستر مراسم
http://i35.tinypic.com/15nlr14.jpg

خسرو شکیبایی هم رفت

liancity — Sun, 20 Jul 2008 11:46:18 GMT

نوشته ترانه علیدوستی در مرگ خسرو شکیبایی

"از تو ممنونم به خاطر عمری که برای ما صرف کردی"

:: 28 تير 1387 ::

توی دکور خوش رنگ و لعاب و مدرن تلویزیون آن روزها، یک جور خاصی کج می ایستاد... انگار که بخواهد راهش را بگیرد و برود. اما قبلش حرفی را یادش می آمد و پا شل می کرد، یک دستش را می آورد بالا، انگشت اشاره اش را می گرفت رو به "عاطفه"، ابروهایش را می داد بالا، طوری که می رفتند زیر چتری های لخت و پر کلاغی موهای پرپشتش، سرش را تکان می داد و با توپ پر می گفت:" هر کاری می خوای بکن، ولی..." چند بار نرم و تند تند پلک می زد، صدایش را می آورد پایین و از ته گلو می گفت:" قهر نکن!" ... بعد لبش یک کمی می لرزید، انگار بخواهد چیز دیگری هم بگوید... نمی گفت. سرش را با حرکت ریزی تکان می داد و نور روی موهایش برق می زد. سکوت می کرد. دستش را می انداخت. این پا و آن پا می کرد. شانه های پهنش را می داد عقب، نگاهش را از عاطفه می گرفت، می چرخید و می رفت.

ما هم می مردیم ... می مردیم.

خسرو شکیبایی عزیز! از تو ممنونم به خاطر آن شانه های پهن، آن سر تکان دادن ها ...
و عمری که برای ما صرف کردی.
از تو ممنونم به خاطر آن چهارشنبه شب ها، و آن جور خاصی که می گفتی: سبز.
خداحافظ

................................................

>> مشاهده اطلاعات کامل این هنرمند

منبع: وب لاگ "Spotlight"

شب قطبی

liancity — Fri, 30 May 2008 13:47:18 GMT

سلام دوستان
این شعر رو وقتی داشتم کتاب راهیان شعر نو توی نمایشگاه کتاب ورق می زدم دیدم

                 شبی به خلوتِ پُر ماهتابِ من بگذر
                                                                ز کوچه های گل افشانِ خواب من بگذر
                 بپوش پیرهنِ سایه مرا بر تن
                                                                          برو به چشمِ من از آفتاب من بگذر
                چو شبنمی تو به گلبرگ بسترم بنشین
                                                                             زباغ های ترِ عطرِ ناب من بگذر
               به ابر پاره‌ شعرم سبک چو برگ آویز
                                                                                ز راه های سیاه کتاب من بگذر
               چو موج سد بلندِ شکیب من بشکن
                                                                             سفینه وار ز موج شتاب من بگذر
              شبی درازترم از شبانِ تیره‌‌‌‌ قطب
                                                                           درون وحشت من ماهتاب من بگذر

منوچهر آتشی