بوشهر
بوشهرِ دیر
بوشهرِ دور
                           دورتر از روزهای کودکی من.

بوشهر
با کوچه های تنگِ خم اندر خم
- که آسمان
باریک و خیس و منکسر از آنها می ریزد-

و خانه ها ، به شانه آن کوچه ها
آنگونه رو به جانب هم سینه پیش داده اند
                                                         که انگار
- با آن دریچه ها و درهای بسیار-
پرگوئیِ زنانه بی پایانی را
میکبند
واگویه می کنند

            . . .
            [بوشهر!
             شبه جزیره پیر!
             پیره نهنگِ به گِل نشسته سرسخت!
             کانگونه سر، خدنگ چلّه صحرا کردی
             تا قلب پر تلاطم اقیانوس!
             بوشهر دور، دورتر از روزهای کودکی من!]