غروب

غروب رنگ دلتنگی دیروز
سودای غم فردا
سرآغاز شب های بی قراری
غروب هوای رفتن است
رفتن به درون خلوت خویشتن
و کند و کاو برای بهتر بودن
غروب می نازد به چراغ هایش
به های و هوی خیابان هایش
به بی قراری گرگ و میش آسمان هایش

علی ۱۰/۲/۸۸
ساعت ۱۰ شب

بوشهر
بوشهرِ دیر
بوشهرِ دور
                           دورتر از روزهای کودکی من.

بوشهر
با کوچه های تنگِ خم اندر خم
- که آسمان
باریک و خیس و منکسر از آنها می ریزد-

و خانه ها ، به شانه آن کوچه ها
آنگونه رو به جانب هم سینه پیش داده اند
                                                         که انگار
- با آن دریچه ها و درهای بسیار-
پرگوئیِ زنانه بی پایانی را
میکبند
واگویه می کنند

            . . .
            [بوشهر!
             شبه جزیره پیر!
             پیره نهنگِ به گِل نشسته سرسخت!
             کانگونه سر، خدنگ چلّه صحرا کردی
             تا قلب پر تلاطم اقیانوس!
             بوشهر دور، دورتر از روزهای کودکی من!]

خرقه بحر گنهم یا علی
رو سیهم روسیهم یا علی
من ز ازل تا ابد زان دو چشم
منتظر یک نگهم یا علی

روشن و گرم از نظر لطف توست
شامگهم صبح گهم یا علی
من ز ازل تا به ابد زان دو چشم
منتظر یک نگهم یا علی

تیغ تورا بوسه دهم
تا نکشم سر بنهم
تیغ تورا بوسه دهم
تا نکشم سر بنهم یا علی

تاج سرم خاک سر کوی توست
پادشهم پادشهم یا علی
نام تو نقش است چو بر روی من
شیفته ی روی مهم یا علی
بسته دردم به حریم و حرم
راه بده تا برهم یا علی